


Rytm
- « Poprzednia
- 1
- …
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- Następna »
t. 570
|
Utwór: op. 11, Koncert e-moll, cz. I
..
W Wn1 (→Wn2) pominięto beleczkę trzydziestodwójkową w wiązaniu 1. grupy nut. Błąd poprawiono w Wn3. kategoria redakcyjna: Różnice w źródłach zagadnienia: Błędy Wn , Adiustacje Wn |
||||||
t. 583
|
Utwór: op. 11, Koncert e-moll, cz. I
..
Wersja Wf (→Wa,Wn1→Wn2) jest prawdopodobnie błędna – por. analogiczny t. 232. W tekście głównym zachowujemy nominalne wartości rytmiczne wersji oryginalnej, natomiast w Wn3 przedłużono 1. nutę do wartości ćwierćnuty, co można uważać za alternatywną rekonstrukcję zamierzonego przez Chopina rytmu. kategoria redakcyjna: Niejasności graficzne; Różnice w źródłach zagadnienia: Błędy Wf , Adiustacje Wn , Błędy rytmiczne |
||||||
t. 589
|
Utwór: op. 11, Koncert e-moll, cz. I
..
Obie pisownie są praktycznie równoważne, jednak w ekspozycji Chopin w kilkunastu taktach (patrz t. 257-263) zmieniał pierwszą z nich na drugą, formalnie mniej ścisłą, lecz prostszą i przez to czytelniejszą. W dalszej części repryzy także przeważa ta druga notacja, toteż traktujemy to miejsce jako przykład pominiętej korekty analogicznego miejsca i w tekście głównym uwzględniamy zmianę wprowadzoną w Wn. Patrz też t. 601-603. kategoria redakcyjna: Różnice w źródłach; Adiustacje redakcyjne zagadnienia: Adiustacje Wn , Pominięcie korekty analogicznego miejsca |
||||||
t. 592-593
|
Utwór: op. 11, Koncert e-moll, cz. I
..
Łuk w Wn1 (→Wn2) to przypuszczalnie skutek charakterystycznego błędu, polegającego na umieszczeniu znaku niejako "w odbiciu lustrzanym", w tym wypadku z niewłaściwej strony nuty – por. np. Koncert f op. 21, cz. III, t. 172-173. Błędny znak usunięto w Wn3. kategoria redakcyjna: Różnice w źródłach zagadnienia: Błędy Wn , Adiustacje Wn , Odwrócenie znaku |
||||||
t. 593
|
Utwór: op. 11, Koncert e-moll, cz. I
..
W tekście głównym uprecyzyjniamy Chopinowską pisownię przetrzymanej podstawy basowej d. Chopin kilkakrotnie użył tego typu uproszczonego zapisu przetrzymywanych nut (np. w Koncercie f op. 21, cz. II, t. 15), ale w tym wypadku ścisły zapis nie komplikuje nadmiernie notacji (zbliżoną pisownię spotykamy np. w Fantazji f op. 49, t. 43 i nast.). Notacja wprowadzona w Wa, choć nadal nieścisła, może być jednak uważana za dokładniejszą od oryginalnej, zwłaszcza gdy wziąć pod uwagę, że pierwotnie kropka nie określała dokładnie wartości rytmicznej, o jaką należy przedłużyć nutę. kategoria redakcyjna: Adiustacje redakcyjne zagadnienia: Niedokładności Wf |
- « Poprzednia
- 1
- …
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- Następna »