Wn3
Tekst główny
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
WfD - Egzemplarz Dubois
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn1a - Zmieniony nakład Wn1
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wn3 - Poprawiony nakład Wn2
Wa - Wydanie angielskie
Wa1 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa2 - Poprawiony nakład Wa1
porównaj
  t. 73-75

5 krótkich akcentów w Wf i Wa2 (odczyt dosłowny) i Wn2 (→Wn3)

!!!   miniat: Corel, 3. miara t. 73, cały 74 i początek 75, tylko górna 5-linia.                      73-74 EZnieU, 75 EZTU

Krótkie akcenty w Wf, interpretacja kontekstowa

EZTU

5 akcentów długich w Wn1, odczyt dosłowny

jak wariant 11, tylko same długie (częściowo EZnieU2)

5 akcentów długich w Wn1, interpretacja kontekstowa

jak wariant 22, tylko same długie

4 krótkie akcenty w Wa1

jak war_11, tylko bez dolnego > w t. 75

Wątpliwości budzi przydział niektórych akcentów do poszczególnych składników akordów. Chopin niekiedy wpisywał akcent pomiędzy nuty akordu, czego sztycharze często nie honorowali, gdyż jest to mało czytelne w druku. Przenosząc znak nad lub pod pięciolinię nie zawsze, jak się wydaje, trafnie odgadywali intencję kompozytora, toteż w pewnych sytuacjach w tekście głównym odpowiednio przesuwamy znaki:

  • akcenty w t. 68, 80 i 92 przenosimy nad pięciolinię, gdyż nie ulega wątpliwości, że dotyczą one górnego głosu – por. t. 69 i analog.;
  • drugi akcent w t. 73 umieszczony jest w źródłach nad fis2 górnego głosu, a w analogicznym t. 85 pod a1 dolnego głosu. Ta druga wersja wydaje się właściwa – a1 jest zaakcentowane także w t. 75, co sugeruje, że Chopinowi zależało na brzmieniu długich nut, tworzących subtelną otoczkę harmoniczną;
  • akcent w t. 74 umieszczony jest pod przetrzymaną nutą (a1); przenosimy go pod d2, które jest zaakcentowane w następnym, analogicznym takcie. Z kolei akcent w t. 86 przydzielono l.r., co również jest przypuszczalnie niedokładnością. Także tam umieszczamy znak pod d2;
  • w podobnej sytuacji w t. 89 przesuwamy akcent nad półnutę, co w tym kontekście jest zmianą jedynie graficzną i ideową.

Ze względu na prawdopodobną obecność w Wf akcentów długich w t. 67 i 70 pozostałe znaki w tej części interpretujemy jako akcenty krótkie. Wszystkie akcenty w Wn1 odtwarzamy tak jak w części otwierającej Andante, jako długie. Wersję tę można uważać za równorzędny wariant – por. t. 67-72Wa i Wn2 (→Wn3) mają tu i w całym Semplice tylko akcenty krótkie. Brak w Wa1 dolnego akcentu w t. 75 to przypuszczalnie adiustacja, wycofana w Wa2.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Niejasności graficzne; Różnice w źródłach

zagadnienia: Akcenty długie

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Przejdź do tekstu nutowego

.