Wf1
Tekst główny
A - Autograf
KF - Kopia Fontany
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
WfD - Egzemplarz Dubois
WfS - Egzemplarz Stirling
WfSf - Egzemplarz Schiffmacher
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wn3 - Poprawiony nakład Wn2
Wa - Wydanie angielskie
Wa1 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa2 - Zrewidowany nakład Wa1
Wa3 - Poprawiony nakład Wa2
porównaj
  t. 350

Zakończenie łuku A, odczyt dosłowny

!!!   miniat: wycinek, t. 350 i początek 351, tylko dolna 5-linia.                      EZnieU, prawy koniec łuku + Ped

Łuk do H w A, możliwa interpretacja

EZnieU1 prawy koniec + Ped

Łuk do e w A, interpretacja kontekstowa (→KFWn, →WfWa)

EZTU, prawy koniec + Ped

2 łuki w A, inna interpretacja

EZTU (prawy koniec + Ped) + łuk EZnieU2

Moment zakończenia łuku jest w A niejasny – linia urywa się pod 3. ćwierćnutą, ale jej kształt nie wskazuje raczej na dość częste u Chopina swobodne machnięcie piórem. Być może więc Chopin miał na myśli łuk-tenuto (dla e) lub nawet zmierzał do H na początku następnego taktu, lecz nie zauważył, że zabrakło atramentu. Inna możliwość, to niezamierzone zetknięcie łuku dolnego głosu dochodzącego do półnuty e i łuku pod dwiema ćwierćnutami górnego głosu. Żadnej z tych dwóch możliwości nie potwierdza jednak analiza kontekstowa – w analogicznym t. 452 łuk ledwie dochodzi do półnuty e, a łuki motywiczne w górnym głosie l.r. w ogóle w tej części nie występują, mimo 12 podobnych sytuacji. W obu źródłach opartych bezpośrednio na AKF i Wf – łuk doprowadzony jest do półnuty e (łuk KF, mimo że niewiele krótszy niż ten w A, ma jednak taki kształt, że nie sposób go odczytać inaczej). W tej sytuacji tę właśnie wersję, zgodną z analogicznym t. 452, przyjmujemy w tekście głównym.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Niejasności graficzne; Różnice w źródłach

zagadnienia: Niedokładne łuki A

notacja: Łuki

Przejdź do tekstu nutowego

.