Wn1
Tekst główny
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
WfD - Egzemplarz Dubois
WfFo - Egzemplarz Forest
WfH - Egzemplarz Hartmann
WfJ - Egzemplarz Jędrzejewiczowej
WfS - Egzemplarz Stirling
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn2 - Poprawiony nakład Wn1
Wn2a - Zmieniony nakład Wn2
Wn3 - Drugie wydanie niemieckie
Wa - Wydanie angielskie
Wa1 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa2 - Poprawiony nakład Wa1
Wa3 - Zmieniony nakład Wa2
porównaj
  t. 29

Krótki akcent w Wf (→Wn,Wa)

!!!   miniat: nic.                krótki odwrócony akcent nad akordem (zamiast długiego)

Akcent długi proponowany przez redakcję

Znaki, mające postać odwróconego akcentu (krótkiego lub długiego), nie zawsze były prawidłowo odtwarzane przez sztycharzy, co można stwierdzić, gdy zachował się autograf, np. w Koncercie f op. 21, cz. II, t. 84. Znaki te, stosowane przez Chopina dość rzadko, podkreślają z reguły ważną wyrazowo, drugą nutę we wznoszącym się postępie sekundowym (na ogół półtonowym). Przy braku rękopisu nie ma jednak pewności, jakie były zamierzone umiejscowienie i rozmiar znaku. Co więcej, pomyłką sztycharza mogło być nawet odwrócenie znaku – tego typu błąd niejednokrotnie popełniono w przypadku widełek dynamicznych (np. w Etiudzie c op. 10 nr 12, t. 53). Analiza kilku sytuacji, zawierających podobne znaki, np. wspomniany Koncert f, Scherzo h op. 20, t. 329-332 i analog. czy Preludium a op. 28 nr 2, t. 15-16, skłania nas do uznania odwróconego akcentu długiego za najprawdopodobniejszą rekonstrukcję zapisu [A].

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Adiustacje redakcyjne

zagadnienia: Odwrócenie znaku

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Przejdź do tekstu nutowego

.