Tekst główny
Tekst główny
KF - Kopia Fontany
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
Wf2 - Poprawiony nakład Wf1
WfD - Egzemplarz Dubois
WfJ - Egzemplarz Jędrzejewiczowej
WfS - Egzemplarz Stirling
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn1a - Poprawiony nakład Wn1
Wn1b - Wadliwy nakład Wn1
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wn3 - Zmieniony nakład Wn2
Wa - Wydanie angielskie
Wa1 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa2 - Poprawiony nakład Wa1
Wa3 - Zmieniony nakład Wa2
porównaj
  t. 15-23

Krótkie akcenty w KF (→Wn), Wf i Wa

!!!   miniat: półnuta w t. 15, tylko dolna 5-linia.      Tu 8 krótkich

Akcenty długie proponowane przez redakcję

Nad półnutami d1 podajemy w tekście głównym akcenty długie, mimo że pisownia żadnego ze źródeł tego nie sugeruje. Zdaniem redakcji, niewłaściwe odczytanie znaków autografu zarówno przez kopistę, jak i sztycharzy jest tu bardzo prawdopodobne: 

  • niezrozumienie idei Chopinowskich akcentów długich było powszechne wśród sztycharzy;
  • także Fontana w swoich kopiach najczęściej nie dostrzegał różnicy między oboma rodzajami akcentów (zapewne uważał ją za niedokładność notacji), co można stwierdzić w tych utworach, w których oprócz kopii zachował się także przepisywany autograf – por. np. Etiudę a nr 4, t. 9-10 czy Tarantelę op. 43, t. 164-178;
  • w autografie Koncertu f op. 21, cz. III, t. 433-438, Chopin w zbliżonym kontekście wpisał akenty długie.

Podobnie w t. 24 i 114-121.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Interpretacje merytoryczne; Adiustacje redakcyjne

zagadnienia: Akcenty długie

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Przejdź do tekstu nutowego

.