t. 415-416

3 akcenty długie w A i Wf

!!!   miniat: 3 miary z akcentami, tylko górna 5-linia.                EZTU

 i > w Wn1

EZnieU

3 krótkie akcenty w Wa i Wn2

EZnieU1

Trzy akcenty długie zapisane są w A w sposób niebudzący wątpliwości. Znaki wydają się przy tym bardzo podobne do siebie, zwłaszcza jeśli ogląda się je w kontekście całej dwutaktowej frazy. Tak wyraźną różnicę pomiędzy nimi trudno zatem uznać za skutek jedynie niezrozumienia A czy niedbałości sztycharza. Zdaniem redakcji, sugeruje to, że sztycharz, aby nie pogubić się w rękopisie, pracował nad każdym taktem osobno, nie widząc sąsiednich. Mając przed oczami jedynie t. 415, odczytał akcenty jako niedługie , natomiast w t. 416 oba znaki uznał za akcenty (krótkie). Mechanizm ten tłumaczy również jedno z częśtszych zniekształceń łukowania – predylekcję do całotaktowych łuków, czego jednym z przykładów jest podział łuku pr.r. w tych taktach.

W Wf przywrócono notację A, być może w wyniku interwencji Chopina. Zarówno w Wa, jak i w Wn2, Chopinowskie akcenty długie odtworzono jako krótkie.  

kategoria redakcyjna: Różnice w źródłach

zagadnienia: Akcenty długie, Niedokładności Wn, Adiustacje Wn, Niedokładności Wa, Adiustacje Wf

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Powrót do adnotacji