Wf1
Tekst główny
½A - Półautograf
A - Autograf partii fortepianu
Rork - Rękopis partii orkiestry
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn1a - Zmieniony nakład Wn1
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
Wf2 - Poprawiony nakład Wf1
WfD - Egzemplarz Dubois
WfJ - Egzemplarz Jędrzejewiczowej
WfS - Egzemplarz Stirling
Wa - Wydanie angielskie
Wa1 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa2 - Zrewidowany nakład Wa1
Wa3 - Poprawiony nakład Wa2
porównaj
  t. 242

Brzmienie 4. szesnastki A może w pierwszej chwili budzić wątpliwości – nie ma przy niej znaku chromatycznego, a podwyższający des2 na d2 wpisany jest dopiero w 2. połowie taktu (13. nuta). Mimo to pomyłka Chopina jest praktycznie pewna:

  • poprzedni takt oparty jest na akordzie g-moll, w dodatku wprowadzonym przez rozbrzmiewający przez cały takt akord D-dur. O tym, że brzmienie d wydawało się Chopinowi w tej sytuacji oczywiste, przekonują przeoczenia kasowników przed tymi nutami zarówno w poprzednim takcie, jak i w omawianym. Użycie d w akordach g-moll (t. 141) i G7 (t. 142) jest potwierdzone przez poprawnie, z kasownikami zapisane d1 w t. 241 i d w t. 242, występujące w Rork odpowiednio w partii altówek i wiolonczel;
  • des2 byłoby odpowiednie, gdyby 1. połowa taktu była utrzymana w b-moll – tak jak dzięki es2 słyszymy 2. połowę w c-moll (patrz następna uwaga).

Brakujący został dodany – zapewne przez Chopina – w korekcie Wf2 (→Wa). Dziwi natomiast brak odpowiedniej poprawki w Wn1, a zwłaszcza w starannie zadiustowanym Wn2. W tekście głównym pomijamy niepotrzebny po wcześniejszym znaku  w 2. połowie taktu.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Interpretacje merytoryczne; Różnice w źródłach

zagadnienia: Przeoczenia znaków aktualnej tonacji, Autentyczne korekty Wf, Niedokładności A

notacja: Wysokość

Przejdź do tekstu nutowego

.