Wf
Tekst główny
A - Autograf
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
Wf2 - Poprawiony nakład Wf1
WfD - Egzemplarz Dubois
WfJ - Egzemplarz Jędrzejewiczowej
WfS - Egzemplarz Stirling
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn1a - Poprawiony nakład Wn1
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wn3 - Trzecie wydanie niemieckie
Wn4 - Czwarte wydanie niemieckie
Wn5 - Piąte wydanie niemieckie
Wa - Wydanie angielskie
Wa2 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa3 - Poprawiony nakład Wa2
Wa4 - Zmieniony nakład Wa3
porównaj
  t. 1-9

Akcenty w A, odczyt dosłowny

Akcenty w A, interpretacja

Akcent w Wf (→Wn,Wa)

!!!    nic w t. 1 i krótki w 9

Pierwsza ośmiotaktowa fraza występuje w Etiudzie trzykrotnie (z różnymi zakończeniami). Większość długich nut opatrzona jest w A znakami, które można odczytać jako akcenty. Zdaniem redakcji, o ile obecność lub brak znaku w analogicznych taktach może sygnalizować jakiś niuans interpretacyjny, o tyle nie wydaje się, by Chopin chciał tu różnicować akcenty pod względem długości. W Wf (→Wn,Wa) większość znaków odtworzono jako akcenty krótkie (m.in. w t. 9), niektórym nadano postać widełek , inne pominięto (m.in. w t. 1 i 41). W zmianach tych trudno doszukać się czegoś więcej niż niedokładności lub niezrozumienia A. Ze względu jednak na różne kombinacje wersji źródłowych, poszczególne miejsca omawiamy indywidualnie.

Biorąc pod uwagę powyższe spostrzeżenia, w tekście głównym proponujemy akcenty, interpretowane jako długie, wszędzie tam, gdzie są zapisane w A.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Różnice w źródłach

zagadnienia: Akcenty długie

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Przejdź do tekstu nutowego

.