![](/build/images/logo_left.png)
![](/build/images/en-button.f0fc0795.png)
![](/build/images/pomoc-button.d3d09842.png)
![]() |
!!! miniat: ta ćwierćnuta, tylko górna 5-linia. Tu pusta klisza |
|
![]() |
!!! akcent krótki w t. 2 i 10 |
|
![]() |
Akcent długi proponowany przez redakcję |
Akcenty w t. 2 i 10, dodane przez Chopina w korekcie Wf (→Wn,Wa), odtworzono w wydaniach jako krótkie. Może to być wynik niezrozumienia Chopinowskiego wpisu – znormalizowane akcenty długie nie były wówczas (i długo potem) stosowane w wydawnictwach muzycznych (por. Etiudę a nr 2, t. 25-26 oraz 8 i 12). Problem wyboru rodzaju akcentu pojawia się w tej Etiudzie wielokrotnie – wiele akcentów A kształtem lub wielkością sugeruje użycie akcentu krótkiego mimo kontekstu melodycznego typowego dla akcentów długich. Zdaniem redakcji może to się wiązać z widoczną ewolucją charakteru skrajnych części utworu, co wyraziło się najdobitniej w zmianie określenia tempa – w A było to jeszcze Vivace non troppo – ale także w zwiększeniu liczby szczegółowych określeń wykonawczych, w tym akcentów. Niewykluczone więc, że krótsze, niż można by oczekiwać, znaki wiązały się z szybszym tempem i mniej eksponowaną liryczną ekspresją tematu.
Porównaj to miejsce w źródłach »
kategoria redakcyjna: Interpretacje merytoryczne; Różnice w źródłach
zagadnienia: Akcenty długie, Autentyczne korekty Wf
notacja: Artykulacja, akcenty, widełki
![](/uploads/thumbnail/3000x0/21/6f/24056cd4028eec081bd92e0e31b3e9154530ccef_5a4aaf83c6aa6.jpg)