Tekst główny
Tekst główny
AI - Autograf roboczy
A - Autograf
Wf - Wydanie francuskie
Wf1 - Pierwsze wydanie francuskie
Wf2 - Poprawiony nakład Wf1
WfD - Egzemplarz Dubois
WfJ - Egzemplarz Jędrzejewiczowej
WfS - Egzemplarz Stirling
Wn - Wydanie niemieckie
Wn1 - Pierwsze wydanie niemieckie
Wn1a - Poprawiony nakład Wn1
Wn2 - Drugie wydanie niemieckie
Wn3 - Trzecie wydanie niemieckie
Wn4 - Czwarte wydanie niemieckie
Wn5 - Piąte wydanie niemieckie
Wa - Wydanie angielskie
Wa2 - Pierwsze wydanie angielskie
Wa3 - Poprawiony nakład Wa2
Wa4 - Zmieniony nakład Wa3
porównaj
  t. 2-10

Bez znaku w AI i A

!!!   miniat: ta ćwierćnuta, tylko górna 5-linia.    Tu pusta klisza 

Krótki akcent w Wf (→Wn,Wa)

!!!     akcent krótki w t. 2 i 10

Akcent długi proponowany przez redakcję

Akcenty w t. 2 i 10, dodane przez Chopina w korekcie Wf (→Wn,Wa), odtworzono w wydaniach jako krótkie. Może to być wynik niezrozumienia Chopinowskiego wpisu – znormalizowane akcenty długie nie były wówczas (i długo potem) stosowane w wydawnictwach muzycznych (por. Etiudę a nr 2, t. 25-26 oraz 8 i 12). Problem wyboru rodzaju akcentu pojawia się w tej Etiudzie wielokrotnie – wiele akcentów A kształtem lub wielkością sugeruje użycie akcentu krótkiego mimo kontekstu melodycznego typowego dla akcentów długich. Zdaniem redakcji może to się wiązać z widoczną ewolucją charakteru skrajnych części utworu, co wyraziło się najdobitniej w zmianie określenia tempa – w A było to jeszcze Vivace non troppo – ale także w zwiększeniu liczby szczegółowych określeń wykonawczych, w tym akcentów. Niewykluczone więc, że krótsze, niż można by oczekiwać, znaki wiązały się z szybszym tempem i mniej eksponowaną liryczną ekspresją tematu.

Porównaj to miejsce w źródłach »

kategoria redakcyjna: Interpretacje merytoryczne; Różnice w źródłach

zagadnienia: Akcenty długie, Autentyczne korekty Wf

notacja: Artykulacja, akcenty, widełki

Przejdź do tekstu nutowego

.